" رهــی مــعـیری "
بــه جـان , شــرمــنده ی لـــطفِ تــوایــم ای چـــرخ بــازیــگـر
کـه بـــا آزارِ خــــــود , بــیــــــزار از دنـــــیـا کــــنـی مـــــا را
بــه جـان , شــرمــنده ی لـــطفِ تــوایــم ای چـــرخ بــازیــگـر
کـه بـــا آزارِ خــــــود , بــیــــــزار از دنـــــیـا کــــنـی مـــــا را
گــــاهـی
چـه بــی هـــــوا
دلـــــــم هــوایی مـی شـــود ...
بـــرای خــــــودم ...
بـــرای دلــــــــــم !!!
بـــرای درک ســـاده تـرین حــــرف تــــــــو
فــیلسـوف مـی شــــوم ,
تــــمام زبـــان های رایـــج را دوره مــی بیـنم ,
مـــفهوم و لــهجه ی " عــزیــزم " ی کــه تـــــــو مـی گــــویی
پـــیچـیده تـــریــن رمــوز نـوسـترادامـوس را
بـالــقـوه فــاش مـی ســازد .
امــــان از ایــن تـــعارف هـــای آبــــکی ...
وقتـــی قـــرار شـد کــــه نــباشـم ...
تـــــمام پــل هـــای پـشت ســـرم را خـــراب مـی کــنم ...
تـــا مــبادا وســوســه ام کــنند کـــه ...
دنـــبالــــت بـــگردم .
عـــجـب زمـــانـه ای شـــده !
ایــن روز هــــــا آدم هــــا
بــه قـــصد کـــشت
عــــاشـق هـــم مـی شـــونـد ...
از مــن گــذشـتی !
بـی آنـکه یـــک لــحظه انــدیشه کــنی
کــه هـــر " گــذشـتی " را
بــه حــساب مـــردانـگی نـمی گــذارنــد .
یـکدیـگـر را گــــم کـرده ایــم
تـــا یــکی دیـــگر را پـــــیدا کـــنیم
بـه هــــمیـن ســــــادگـــی ....
دلـــم را جــا بـه جــا کـــردم ...
تـــا بــتـوانـم
شــبی خـــورشــید را بــه آســمان بـیاورم !
گـــفتـند دیـــــــوانـه ای !!!
.
مــن مــانده ام و گـــم شـــدن ...
بـــرای بـــودن یــا گــام نــهادن ...
در هـــزار جــاده ی بـیـقـــراری فــــــردا !!!
یــک جــایی حــوالــیِ قــلبم تـــیر مـی کــشد ...!
چـــرایش را نــمی دانــم ...!
فقط مـی دانــم هــمه چـــیز مــوقـّـتی ست و گـــذرا !!!
و مـــا بــه چـــه دل خــــوش کـــرده ایـــم ؟!!