پـــاییــز کـه مــی شـود ،

انـگار از همیــشه عــاشـق تــرم !...

پــاییـز کـه مــی شـود ،

بــی قــراری هـایـم را در بـاغـچه کـوچـکی مـی کـارم و آرام آرام


قــطره هـای بــاران را ,


کــه روزهــاسـت در دامــنم جـمع کــردم ،

بـه بـاغـچه مـی نــوشـانـم ...

مــیدانـم تــا آخـر پــایـیز

تـمام بــی قـراری هــایـم شـکوفه خــواهــد داد ...

و بـا اولـین بــرف زمســتان

بــه بــار خــواهـد نشـست ...

پــایــیز کــه مــی شــود ،

بــی آنــکه بــدانــم چـــرا

بیشــتر از همیــشه دوسـتــــت دارم ...

و بــی آنــکه بــدانـی چـــرا
دلــــم بـــهانــه ات را مــی گـیرد ...

و پـــایــیز امـــسال ...

عــشق جنـــس دیــگری دارد و

معـــشوق خـــواستـنی تـــر است ...

کـــاش مــی دانســتی !...